Tim Ribberink, een hype of een nieuw begin?

7 november 2012 09:40

Het was een moedig besluit van de ouders van Tim Ribberink om positiviteit te koppelen aan het voor hen ondraaglijke verlies van hun zoon. Een zoon die zelfmoord pleegde omdat hij het gevoel had er niet bij te horen. ‘Laat de stap van onze zoon een les zijn voor iedereen om in te zien waar pesten toe kan leiden’. Pesten, waardoor het leven zo ondraaglijk kan worden, je zelfvertrouwen wordt weggevreten, waardoor je geen perspectief meer ziet en in Tim’s geval uit het leven stapt.

Het is zo’n gebeurtenis, zoals die vaker voorkomt, maar die nu, doordat het ons raakt volop in de schijnwerpers komt te staan. Tim’s besluit maakt ons voor even radeloos en onmachtig. Tijdens het eten, tijdens de koffiepauze, via Twitter of Facebook, als we de kinderen uit school halen, wachtend bij het schoolplein, in de trein na het lezen van de krant, spreken we onze afschuw er over uit.

Zoiets zou nooit mogen gebeuren.

Maar het gebeurde toch. Pesten gebeurt iedere dag, op iedere school, in iedere klas en soms ook op het werk. Daar waar mensen samen zijn, ontstaat soms die subtiele en soms onzichtbare pikorde met haantjes de voorsten, met gefrustreerden die zich af willen reageren, met mensen die zich waar willen maken in de groep of afzetten ten koste van een ander.
Want het is de groep waar je bij wilt horen die je soms dingen laat doen, waar je jezelf later voor kunt schamen als je er over nadenkt. Het is altijd, de onaangepaste, de onhandige, de veel te slimme, de hyperactieve, ‘die vette zeug’, de raar geklede, de seksueel afwijkende, de naïeveling, de onnozelaar, noem maar op, die buiten de groep valt.

Voor even staan we er nu weer bij stil.
Voor even is Tim het gesprek van de dag.
Voor even hebben we een moment van introspectie.
Voor even leven we allemaal mee met de ouders van Tim: ‘dit had niet mogen gebeuren.’
Voor even is Tim’s dramatische keuze het gesprek van de dag.

Omdat het ons allemaal raakt en zo herkenbaar nabij is.
Voor even is Tim een Hype.
De professionals kijken morgen hun pestprotocol nog eens na. ‘We dachten dat toch dat we het goed geregeld hadden.’

De Centra voor Jeugd en Gezin, geven weer een extra lezing op een ouderavond of een cursus over pestgedrag.
De politicus pleit weer eens voor kleinere klassen.
De wetenschapper zegt dat pesten moeilijk te herkennen is op de middelbare school omdat de contacten tussen leerkracht en leerling veel te vluchtig is geworden.

Voor even is Tim Ribberinks dood een mediahype, waarop we onze gedachten kunnen projecteren waarna we weer over gaan tot de orde van de dag.

Maar wat nu als iedereen de foto van de rouwadvertentie uit de krant knipt en een tijdje op het prikbord in de keuken prikt als geheugensteuntje voor onze eigen rol.

De moeder die met dat geheugensteuntje wel in de speeltuin ingrijpt als ze ziet dat een kind gepest wordt, en die alles in het werk stelt om te zorgen dat het kind er bij gaat horen en zich veilig voelt.
De ouder die zorgt dat Maria, dat meisje dat zo hyper is en wiens moeder bij de voedselbank loopt, ook wordt uitgenodigd op het feestje van haar dochter.
De vaders langs de voetballijn, die hun eigen fanatisme kunnen afleggen en die ‘de kneus’ waarderen voor zijn inzet en hem het heldengevoel geven.
Of de juf die de sfeer in de klas op scherp durft te zetten en het pestprotocol negeert omdat zij zelf wil ingrijpen, omdat zij het niet pikt dat sommige leerlingen zich misdragen. De leerkracht die niet plichtmatig surveilleert als een politie-agent op het schoolplein, maar die het groepsgevoel: ‘we horen er hier allemaal bij versterkt door het samen spelen een feest te maken.

Wat de ouders van Tim in feite vragen: ‘durven we de confrontatie met ons eigen handelen aan. Wie ben ik? Wat doe ik zelf? Kijk ik niet weg omdat ik mezelf ongemakkelijk voel of omdat het de verantwoordelijkheid van een ander is?’

De foto van Tim laat een jonge man zien op weg naar volwassenheid. Een jongeling met dromen van een toekomst, zoals we dat allemaal doen op die leeftijd.
Het stoppen van pesten hoeft geen droom te zijn. Laat de dood van Tim Ribberink geen hype zijn waar we voor even onze emotie op projecteren. Het stoppen van pesten hoeft geen droom te zijn als we de moed hebben om onszelf daarvoor in te spannen.

Terug naar overzicht