Harde klappen in de uitvaartbranche?

23 mei 2013 13:32 hiernamaals

Volgens doorgaans welingelichte kringen, vond er onlangs in het hiernamaals een grote conferentie plaats. Er was nog geen sprake van paniek, maar er was wel reden genoeg om ongerustheid met elkaar te delen.

Het was een unieke conferentie, waar iedereen die er in het hiernamaals ook maar enigszins toe doet, zijn opwachting maakte. 
De hemel had meteen zijn medewerking toegezegd, de hel wilde om die reden niet achterblijven. Het nirwana, het paradijs, het walhalla en andere vertegenwoordigers gaven ook acte de présence. Zelf de eeuwigheid, het ‘Grote Niets’ en het ‘Iets’ hadden besloten om bij hoge uitzondering aan te schuiven, want het werd misschien wel tijd om de handen ineen te slaan.


De eeuwige jeugd
De conferentie ging over de zorgwekkende innovatiekracht van de mens, die een steeds grotere wissel leek te trekken op het bestaansrecht van het hiernamaals. Internationale wetenschappers, waaronder Nederlanders, hebben namelijk een gen ontleed dat veroudering veroorzaakt. Met die kennis kun je veroudering uitstellen.
De verwachting is dat door deze ontdekking de gemiddelde leeftijd waarop mensen overlijden daardoor dramatisch zal stijgen. In leeftijd verdubbelen? 150 jaar oud worden? De eeuwige jeugd? Het is geen fantasie meer met deze ontdekking. Sterker nog, het eeuwige leven, gezond, kwiek en welvarend, lijkt nu echt nabij.

Een deelnemer aan de conferentie reageerde rustig en optimistisch. ‘Het zal zo’n vaart wel niet lopen’ en schetste een voorbeeld van het aanpassingsvermogen van de mens. 
‘Zie het voor je: op het netvlies van de moderne burger in de toekomst verschijnt -via het kort na de geboorte geplaatste beeldschermimplantaat in het oog – een overlijdensadvertentie met wel drie pagina’s nabestaanden: 

‘Na een zelfgekozen kort ziekbed is afgelopen zaterdag onze over- over- over- over- overgrootvader en lieve vader overleden. Hij was de tel van al zijn nazaten kwijt geraakt, en besloot uiteindelijk met de hiernamaals-pil uit het leven te stappen.

Dit voorbeeld wekte irritatie bij de deelnemers. ‘Wat een armoedig voorbeeld!’ riep iemand. ‘Het probleem is juist dat voor de moderne mens alles maakbaar en planbaar moet zijn!’
De conferentie kwam echter door de polemiek over dit voorbeeld nu goed op gang.

‘Als dat zo doorgaat dan krijg ik mijn exploitatie niet meer rond zei een van de deelnemers, dan staat alles wat ik in een eeuwigheid heb opgebouwd op de tocht.’ 

‘En natuurlijk zijn die Nederlanders er zoals gebruikelijk weer bij betrokken’ bromde een van de deelnemers. ‘Vroeger was alles overzichtelijk. God had de wereld geschapen en daar kon iedereen zich in vinden. Oké, dat geldt lang niet voor iedereen hier, maar het was een mooi overzichtelijk vertrekpunt. Maar ja dan heb je die Nederlanders. Als die zich ergens mee gaan bemoeien! Dan kun je het schudden. Zij begonnen als eerste dijken aan te leggen om hun eigen land en universum te creëren. Zij lijken zich niks van ons aan te trekken. En nu dit weer. Het is je reinste broodroof!’

‘Dat is nog lang niet alles!’ zei een opgewonden standje onder de deelnemers. 

Ik las in de ‘New York Times’ dat een of ander Nederlands bedrijf een lustpil voor vrouwen ontwikkeld heeft die helpt hen seksueel genot te schenken als dat om psychische of fysieke redenen moeizaam lukt.’ Het is weer zo’n voorbeeld. Als dat innoveren allemaal zo doorgaat is het einde echt zoek.De moderne mens ontleent zijn levensgeluk aan een pillenstrip.’

Nu ging iedereen los. Een deelnemer zei: ‘kunnen we niet een kleine ramp organiseren? Dat moet voor ons toch geen probleem zijn? Er zit hier kennis genoeg aan tafel om dit probleem snel op te lossen. Ja, kunnen we bijvoorbeeld die zeespiegel niet wat sneller laten stijgen’ zei een van de deelnemers opgewonden. ‘Wij’ kunnen toch ook innoveren!’


Hoe verleidelijk ook, dat laatste vonden de aanwezigen in moderne communicatieve – en marketingtermen toch geen goed idee.

‘Dat werkt averechts. Laten we er nu maar gewoon zijn.’

‘En hoe gek het soms ook klinkt, wij moeten gewoon nuchter en optimistisch blijven. 
Er valt nog heel veel te verbeteren op de aarde. Er is nog een lange weg te gaan voor de mensheid, maar op wereldschaal gemeten, is er steeds minder oorlog. De gezondheid van mensen neemt ook langzaam toe. Zingeving, respect voor elkaar en het leven; vreedzame co-existentie zal uiteindelijk echt wel aan de horizon opdoemen. Wij moeten gewoon anticiperen op die veranderingen’

Universele verklaring van de rechten van de dood
Hoewel met het niet in alle opzichten met elkaar eens was besloten de deelnemers –naar verluidt- om elkaar vaker te ontmoeten, om zo de vinger aan de pols te houden bij de ontwikkelingen op aarde. Iemand zou voor een volgende bijeenkomst een voorzet doen voor het vaststellen van een universele verklaring van de rechten van de dood.’


Het ware wijze woorden die de initiatiefnemer van de conferentie sprak in het slotwoord.
‘Wij moeten vertrouwen in de mensheid houden, maar vooral ook zelf het zelfvertrouwen hebben om te beseffen dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen. 
Ieder mens is gehecht aan zekerheden. Hij wordt geboren, hij leeft zijn leven en op een bepaald moment gaat hij dood. Dat laatste nemen ze ons echt niet af.’
‘We hebben de mensheid een goed verstand mee gegeven. Dat zullen ze uiteindelijk, zoals altijd, gebruiken.’

Er werden op deze eerste bijeenkomst geen moties of resoluties aangenomen. Ieder ging zijns weegs. In de garderobe zei wel een van de deelnemers, toch niet helemaal gerust op deze ontwikkelingen: 

‘Ik ga straks mijn aardse investeringen in de uitvaartbranche eens goed tegen het licht houden. Je kunt nu al voorzien dat daar harde klappen gaan vallen.’

Terug naar overzicht